roman

Het boek van Max Berg van Aleksander Melli, vertaald door Kim Snoeijing en Lucy Pijttersen, uitgegeven door Uitgeverij Lannoo (oorspronkelijke titel: Barneregjeringen.)

Het boek van Max Berg is een roman van 600 bladzijden uit het zogenaamde cross-overgenre, wat wil zeggen dat het zowel jongeren als volwassenen zal aanspreken. Toen een collega ons vroeg of we belangstelling hadden om dit boek te vertalen, keken we direct op internet voor informatie over boek en schrijver. Daar werden we niet meteen veel wijzer van: uitgevers plegen hun boeken vaak met slogans aan te prijzen, maar voor een pil van deze omvang is elke slogan per definitie ontoereikend. En de schrijver, de Noor Aleksander Melli, was voor ons een onbekende: hij was Italiaan van oorsprong en had nog maar een paar boeken geschreven. Uit de Noorse boekrecensies maakten we op dat we aan een soort combinatie van Lord of the Flies en Big Brother moesten denken: twintig kinderen die vijftig dagen lang op een eiland worden afgezonderd onder het toeziend oog van duizend camera’s. Al iets concreter, maar ook nog niet voldoende om een echt goed beeld van het boek te hebben. Wel was duidelijk dat het boek geprezen werd door de critici en dat het bovendien bekroond was met de Noorse Riksmålpris, voor het rijke en verzorgde taalgebruik. We namen contact op met de uitgever met de mededeling dat we dit boek graag zouden willen vertalen. Tenslotte hadden we wel voor hetere vuren gestaan, dachten we. Lees verder »

Naderende storm van Rosie Dub, vertaald door Els Franci en uitgegeven bij De Kern (oorspronkelijke titel: Gathering Storm).

Het idee voor dit boek kreeg Rosie Dub toen ze met haar man en kinderen een jaar lang door Australië trok en op een dag midden in de woestijn een verlaten kleuter zag. Het enorme contrast tussen de meedogenloze woestijn en het kwetsbare kind trof haar zo dat ze het gebruikte voor haar debuutroman.

Storm
In het boek is de jonge, Engelse kunstenares Storm Cizekova die kleuter. Storm heeft haar moeder nooit gekend en dacht dat die in het kraambed was gestorven, maar als ze na de dood van haar grootmoeder een foto vindt waarop zijzelf als tweejarige bij haar moeder op schoot te zien is, blijkt haar hele verleden een leugen te zijn. Waarom heeft haar grootmoeder haar niet de waarheid verteld? Wat is er met haar moeder gebeurd? Wie is haar vader? En waar is hij? In Engeland is er niemand die antwoord kan geven op haar vragen, dus besluit ze naar Australië te gaan om daar contact op te nemen met de mensen die haar moeder hebben gekend, volgens het pakketje brieven en het dagboek dat Storm in de kast van haar grootmoeder ontdekt. Lees verder »

Het laatste avondmaal – Een zomer in Italië van Rachel Cusk, vertaald door Marijke Versluys en uitgegeven bij De Bezige Bij (oorspronkelijke titel: The Last Supper: A Summer in Italy).

Om alle misverstanden die de titel zou kunnen oproepen maar meteen uit de wereld te helpen: dit is níet het zoveelste boek over het zoveelste gezin dat zich uit allerlei escapistische, romantische overwegingen in Italië gaat vestigen. Het verhaal is weliswaar autobiografisch, maar de thema’s zijn universeel.

Als motto dient de openingszin uit Sea and Sardinia van D.H. Lawrence: ‘Opeens is daar een onontkoombare behoefte om te vertrekken. Sterker nog, om te vertrekken in een bepaalde richting. Een dubbele behoefte derhalve: vertrekken en weten waarheen.’ Het is voor Cusk een schrikbeeld om zich definitief ergens te vestigen; ze móet weg uit haar mooie huis, ze wil zich bevrijden uit de knellende sleur om te kunnen reizen en zwerven, net als de schrijvers en kunstenaars van vroeger. Die rusteloosheid en die hang naar het onbekende worden door haar omgeving beschouwd als een vloek, maar zelf ziet ze dat anders: zoeken boeit haar en boezemt haar geen angst in – vinden en weten wel.

Zij en haar echtgenoot verkopen het huis, nemen hun dochtertjes van school en vertrekken. Drie maanden, een seizoen, zullen ze wegblijven: ‘Meer hoefden we van de toekomst niet te zien’. Lees verder »