Wat zal het geweldig zijn als een boek dat je vertaalt, je echt ‘pakt’. Je trekt er toch een paar maanden mee op, nietwaar? Als corrector ben ik ook altijd blij als ik iets moois onder handen heb, maar dat is meestal binnen een week gepiept – wat dan weer een voordeel is als een boek je niet zo erg aanspreekt. Als vertaler lijkt het me lastig wanneer een boek je niet ligt en je er noodgedwongen een paar maanden mee bezig moet zijn.

Het boek `Waar is het fout gegaan’ (later door Contact uitgegeven als `We moeten het even over Kevin hebben’) was in alle opzichten een stevige klus. Het is met z’n vierhonderd bladzijden een dikkerd, het onderwerp is niet bepaald vrolijk en Lionel Shriver staat nu eenmaal niet bekend om haar simpele, luchtige schrijfstijl. (Ik heb twee native speakers over de Engelse versie horen mopperen dat ze er voortdurend een woordenboek bij nodig hadden ) Toch vond ik het een heel mooie vertaalklus, juist omdat het niet altijd eenvoudig was en omdat het over zo’n heftig onderwerp ging.

Een vriendin van mij vroeg of ik het nooit vervelend vind om aangrijpende passages te vertalen. Ik weet niet hoe mijn collega’s hierover denken, maar zelf heb ik daar doorgaans niet zo veel moeite mee. Als ik een aangrijpend verhaal lees, laat het me natuurlijk niet onberoerd, maar op het moment dat ik achter mijn toetsenbord ga zitten om te vertalen, heb ik meer aandacht voor de zinnen die ik maak dan voor de gevoelens die de tekst oproept.